Mazarron #5
Peter Nijenhuis, december 2012:
Misschien ben ik de enige, maar wat doet dat ertoe. Telkens als ik dit schilderij van 60 bij 75 cm zie, maakt mijn hart een sprongetje. Ik ruik en hoor de zee en in gedachten ben ik al half opgelost in het blauwe verschiet. Dit schilderij is voor mij een indringende confrontatie met het gelukkige feit dat de wereld vele malen groter is dan mijn persoon en bestaan. Is dat gevoel onzin? Historici beweren dat Europeanen pas in de achttiende eeuw zijn begonnen om de zee met een esthetisch en sentimenteel oog te bekijken. Daarvoor waren zee en strand vooral gevaarlijk en onherbergzaam. Mijn sentimenten bij het bekijken van dit schilderij zijn met andere woorden niet eeuwig en universeel, maar aangeleerd. Dat kan, maar doet aan de zaak niets af. Aangeleerde gevoelens zijn ook gevoelens. Wat de charme van dit zeegezicht wat mij betreft nog verder verhoogt, is het feit dat het naar het abstracte neigt. Was de kwast met verf even iets anders gehanteerd, dan had het werk beschreven moeten worden als een reeks van horizontale banen van bruin, blauw en grijs. Juist dat abstracte voegt in mijn ogen een extra dosis dromerigheid toe.
(tekst in het kader van de tentoonstelling ”Hoe = het nu”, Apeldoorn).
